Płytki wokół basenu i w strefie SPA muszą spełniać klasyfikację antypoślizgowości dla powierzchni użytkowanych bez obuwia, oznaczaną literami A, B i C według normy DIN 51097, a nie klasyfikację R stosowaną dla powierzchni chodzonych w butach, bo mechanizm oceny przyczepności stopy mokrej i gołej różni się od testu wykonywanego w obuwiu. To rozróżnienie jest fundamentem doboru materiału do tego typu obiektu i pomijanie go prowadzi do zastosowania płytek o niewystarczających parametrach bezpieczeństwa.
Dlaczego w strefie bosej stopy obowiązuje inna klasyfikacja niż R
Klasyfikacja R, stosowana przy doborze płytek do kuchni, korytarzy czy tarasów, opisuje przyczepność powierzchni w kontakcie z podeszwą obuwia, testowaną metodą pochyłej płyty z osobą chodzącą w określonym typie buta. Strefa basenowa i SPA to środowisko, w którym użytkownicy poruszają się boso lub w klapkach kąpielowych o minimalnej podeszwie, co wymaga zupełnie innej metody oceny przyczepności, uwzględniającej kontakt gołej stopy z mokrą, śliską powierzchnią.
Norma DIN 51097 wprowadza w tym celu klasyfikację oznaczaną literami A, B i C, gdzie każda klasa odpowiada innemu poziomowi wymaganej przyczepności w zależności od głębokości wody i charakteru strefy. Klasa A jest przypisywana strefom o niższym ryzyku, klasa C strefom o najwyższych wymaganiach bezpieczeństwa, na przykład bezpośredniemu otoczeniu niecki basenowej, gdzie powierzchnia jest stale mokra i gdzie ryzyko upadku ma największe konsekwencje. Wybór odpowiedniej klasy dla konkretnej strefy obiektu należy zawsze weryfikować w karcie technicznej danej kolekcji, bo nie każda płytka z segmentu komercyjnego automatycznie spełnia te wymagania.
Strefy obiektu: niecka, obrzeże, przebieralnia, sauna
Obiekt z basenem i strefą SPA dzieli się na kilka podprzestrzeni, z których każda ma inny profil ryzyka i inne wymagania techniczne. Obrzeże niecki, czyli powierzchnia w bezpośrednim kontakcie z wodą wypływającą z basenu, wymaga najwyższej klasy antypoślizgowości z uwagi na stałą wilgoć i częsty, intensywny ruch osób bezpośrednio po wyjściu z wody. Dna schodów wejściowych do basenu i same stopnie wymagają dodatkowo odpowiedniego profilowania krawędzi, analogicznie do stopnic stosowanych na schodach zewnętrznych, ale z uwzględnieniem specyfiki kontaktu z wodą, nie tylko z wilgocią.
Przebieralnie i strefy ogólnodostępne wokół basenu mają zazwyczaj niższe wymagania niż samo obrzeże niecki, bo poziom wilgoci jest tam mniejszy, choć wciąż wyższy niż w standardowym wnętrzu. Sauna i pomieszczenia o podwyższonej temperaturze wprowadzają dodatkowy czynnik, czyli odporność materiału na wysoką temperaturę i szybkie zmiany wilgotności, co wymaga sprawdzenia w karcie technicznej, czy dana kolekcja jest przewidziana do takich warunków. Dobór materiału strefami, nie jednym uniwersalnym produktem na cały obiekt, jest tu podejściem, które pozwala zoptymalizować koszt i bezpieczeństwo jednocześnie, bo najwyższa klasa antypoślizgowości nie jest potrzebna wszędzie w tym samym stopniu.
Odporność na chlor, sole i środki dezynfekcyjne
Woda basenowa zawiera chlor lub inne środki dezynfekujące w stężeniach znacznie wyższych niż te spotykane w typowym gospodarstwie domowym, a w niektórych obiektach stosuje się też baseny solankowe z wysoką koncentracją soli mineralnych. Gres porcelanowy o niskiej nasiąkliwości, z grupy BIa, jest odporny na te substancje, bo jego gęsta struktura nie pozwala im wnikać w głąb materiału i degradować go od wewnątrz, w przeciwieństwie do materiałów o wyższej porowatości.
Regularny kontakt z chlorem i solą ma większe znaczenie dla trwałości fugi niż dla samej płytki, bo fuga jako materiał bardziej porowaty jest podatna na wnikanie tych substancji i postępującą degradację w dłuższej perspektywie czasowej. Dobór odpowiedniej fugi do strefy basenowej jest tu równie istotny jak dobór samej ceramiki, o czym piszemy w kolejnej części tego artykułu.
Fuga i uszczelnienie, czyli najsłabsze ogniwo strefy mokrej
Fuga w strefie basenowej pracuje w warunkach stałego, intensywnego kontaktu z wodą chlorowaną, co czyni ją najsłabszym elementem całego systemu, jeśli zostanie dobrana bez uwzględnienia tej specyfiki. Fuga cementowa standardowa, nawet ta o podwyższonej odporności stosowana w łazienkach domowych, może okazać się niewystarczająca w obiekcie basenowym o ciągłej ekspozycji na chlor i wilgoć, co prowadzi do przebarwień, wykruszania i w dalszej perspektywie do nieszczelności całego układu.
W strefach basenowych powszechnie stosuje się fugi epoksydowe, których praktycznie nieporowata struktura zapewnia znacznie wyższą odporność chemiczną i biologiczną niż fuga cementowa, co ma bezpośrednie znaczenie dla higieny obiektu i trwałości spoiny w warunkach ciągłej wilgoci. Uszczelnienie dylatacyjne wokół niecki i w miejscach połączenia różnych elementów konstrukcyjnych obiektu wymaga dodatkowo elastycznego uszczelniacza odpornego na chemię basenową, bo standardowy silikon sanitarny stosowany w łazienkach domowych nie jest zaprojektowany do takiej intensywności ekspozycji.
Jeśli projektujesz lub realizujesz obiekt z basenem albo strefą SPA i potrzebujesz dobrać materiały spełniające wymagania techniczne dla poszczególnych stref, warto skonsultować to z nami jako dostawcą realizującym projekty inwestycyjne, żeby zweryfikować dostępność odpowiednich kolekcji i ich potwierdzone parametry przed złożeniem zamówienia. Przegląd naszej oferty dla obiektów hotelowych i gastronomicznych znajdziesz w sekcji gres i płytki do hoteli, a pełną propozycję dla klientów inwestycyjnych w sekcji płytki na inwestycje. Przegląd dostępnych kolekcji przeznaczonych do projektów komercyjnych znajdziesz w kategorii płytki inwestycyjne.